Het is weer zover, ik leef in een periode tussen onderzoeken en uitslagen en dat verlamd me. Nu ben ik ook een ietssie pietsie verkouden en heb een wat watterig hoofd (is goed geschreven het voelt niet als water maar als watten), waardoor ik niet helemaal betrokken in de wereld sta. Hierdoor word ik meer met mezelf confronteerd dan normaliter, waardoor mijn kritische beschouwende kant geactiveerd wordt. Ik loop soms met verve te verkondigen dat mijn kanker chronisch is geworden en dat andere chronische ziektes mij veel zwaarder lijken te dragen. Een pijn die continu aanwezig is zoals bij reuma of weten dat het verval je lijf steeds meer zal aantasten zoals bij ALS of MS. Echter soms schiet ook bij mij de angst omhoog en kost het mij moeite niet in treurnis te vervallen. Het kost energie om mijn houding te bepalen. De gedachtengang op de rem, leven in het nu moment, me niet laten drijven, maar bewust keuzes maken over hoe ik mijn tijd wil besteden. Niet reageren, maar acteren. Vanmiddag ga ik naar Anne om Jolien weer eens te bewonderen, vanavond is er eetclub bij Petra en volgende week zondag komt Douk met zijn dames. Natuurlijk heb ik daar tussendoor ook nog een heel program.
Werken, waarin een aantal leuke ontmoetingen op stapel staan, pilatus voor de broodnodige beweging, ga nog een dag naar Leusden voor de accupunctuur en Familie opstellingen, Louis gezelschap houden (ook niet onbelangrijk) en zo wordt het vanzelf maandag 25 januari.
Voor vandaag komt er een foto van Jolien bij. Ze heeft al zoveel mimiek. Morgen is ze twee maanden en op deze foto is ze ruim vijf weken. Ongelooflijk toch!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten