De uitslagen zijn binnen

De radioloog is geschrokken van mijn rechterdijbeen, was per ongeluk op de ct-scan te zien en heeft dat doorgemaild naar mijn oncoloog, dus ga ik volgende week naar de Orthopeed voor nader onderzoek. Misschien zijn we nu toe aan bestralen en een pen erin, dat stond in 2007 ook al op de band, maar toen wilde ik zelf niet, omdat de pijnklachten wel te dragen waren. Wie weet is de radioloog geschrokken, maar is het beeld niet bijzonder veranderd. We wachten af. Ik hoop dat mijn eigen orthopeed het gaat zien en vergelijkt met de foto's en ander onderzoeksmatriaal van 2007. Als hij zegt dat het noodzakelijk is dan doe ik het! Op een spontane breuk zit ik ook niet te wachten. De klier onder mijn arm maar 1mm gegroeid, dat is niet veel. In de borstwervel is de plek weg en alleen een verkalking overgebleven. Zou wel klachten kunnen geven. Weke delen in de romp waren schoon en de marker 1 punt in het bloed gezakt naar 49, dus stabiel te hoog. Eigenlijk heb ik weinig pijnklachten dus ik hoop dat die man gewoon geschrokken is, maar het niet in perspectief kan zien. Ik ga volgende week naar Leusden en kijken waar mijn been voor staat. Daarnaast wil ik ook nog eens iemand laten kijken naar mijn aura. Mijn jongste zusje weet iemand die aura's kan zien en helen. Het is weer even schrikken, neerkomen en werken.

Gelukkig zijn er ook hele plesante zaken. Gisteren heb ik op Jolien gepast, een hele dag en ik kan haar soms wel opvreten, zo'n lekker ding. Ze kan zo boos worden, zo "oer" is ze totaal geen geduld. Net 10 weken en weet precies wat ze wil. Drinken, schone luier of slapen en als aan alle drie de voorwaarden zijn voldaan dan geeft ze allerliefste glimlachen. Om Louis kan ze hartelijk lachen. Die twee hebben een hele goede band. Ik zet er een foto bij waarop ze slaapt en dan kun je niet geloven dat er zo'n geluid uit dit wezentje kan komen.

anti-biotica

Vanmorgen even naar de huisarts geweest voor een kuurtje. Je bent 3 dagen te vroeg zei hij. Vorig jaar was je er op 21 januari met dezelfde klachten. Lijkt een bepaalde cyclus voor je. Ik was het al weer vergeten, maar computers onthouden. Tussen neus en lippen door vroeg hij hoe het met me was. Vorig jaar 2 maal oma geworden, met Louis een goed leven, Bart gaat goed met Anne en de jongste spruit Jolien en is bezig met een omgangsregeling voor Sophie, ben trots op die jongen. Douk en z'n kleine gezinnetje gaan goed, op mijn werk gaat het goed, zelfs een echt team geworden en een loonschaal gestegen, ga vaak en graag op vakantie en doe tegenwoordig aan accupunctuur en familieopstellingen. Volgens mij heb ik daardoor minder pijn. Allemaal positieve geluiden, zei hij wat fijn voor je. Hij wordt 60, houdt van z'n werk en wil over een paar jaar misschien wat korter gaan werken. Maar blijft voorlopig gelukkig mijn huisarts. Hij is nog van het ouderwetse soort waar je een goede relatie mee kan opbouwen. Het is voor mij zo belangrijk dat ik het gevoel heb dat hij niet alleen naar mijn klachten kijkt, maar belangstelling heeft voor mij als mens. Voel me een gezegend mens met zo'n huisarts.

De foto heb ik gemaakt in Londen december vorig jaar. De wisseling van de wacht geeft zoveel mooie beelden.

In afwachting

Het is weer zover, ik leef in een periode tussen onderzoeken en uitslagen en dat verlamd me. Nu ben ik ook een ietssie pietsie verkouden en heb een wat watterig hoofd (is goed geschreven het voelt niet als water maar als watten), waardoor ik niet helemaal betrokken in de wereld sta. Hierdoor word ik meer met mezelf confronteerd dan normaliter, waardoor mijn kritische beschouwende kant geactiveerd wordt. Ik loop soms met verve te verkondigen dat mijn kanker chronisch is geworden en dat andere chronische ziektes mij veel zwaarder lijken te dragen. Een pijn die continu aanwezig is zoals bij reuma of weten dat het verval je lijf steeds meer zal aantasten zoals bij ALS of MS. Echter soms schiet ook bij mij de angst omhoog en kost het mij moeite niet in treurnis te vervallen. Het kost energie om mijn houding te bepalen. De gedachtengang op de rem, leven in het nu moment, me niet laten drijven, maar bewust keuzes maken over hoe ik mijn tijd wil besteden. Niet reageren, maar acteren. Vanmiddag ga ik naar Anne om Jolien weer eens te bewonderen, vanavond is er eetclub bij Petra en volgende week zondag komt Douk met zijn dames. Natuurlijk heb ik daar tussendoor ook nog een heel program.

Werken, waarin een aantal leuke ontmoetingen op stapel staan, pilatus voor de broodnodige beweging, ga nog een dag naar Leusden voor de accupunctuur en Familie opstellingen, Louis gezelschap houden (ook niet onbelangrijk) en zo wordt het vanzelf maandag 25 januari.

Voor vandaag komt er een foto van Jolien bij. Ze heeft al zoveel mimiek. Morgen is ze twee maanden en op deze foto is ze ruim vijf weken. Ongelooflijk toch!!!

spelletjes

Gemaakt op de Houtribdijk aan de kant van het IJsselmeer op 1 januari 2010. De natuur maakt spontaan koude maar mooie kunststukjes.


Het weer houdt ons binnen en laat ons bezinnen op de wereld en de dagelijkse gang van zaken. De eerste geluiden over de opwarming van de aarde worden al tegengesproken door mensen die menen nu toch duidelijk teken van de komst van een nieuwe ijstijd te zien. Zou dat nu door het msn-nen en twitteren komen dat men maar zo kort een zelfde mening blijft verkondigen? Zou de koningin gelijk hebben en leven mensen in meer eenzaamheid dan ooit. Praten ze niet echt meer, maar reageren enkel vanuit beleving. Van de krant en de t.v. word ik in deze dagen niet vrolijker, dus hebben we gisteravond naar Brigitte Kaandorp gekeken en ondertussen onze strijd gestreden op het scrabblebord. Met een neuslengte voorsprong heb ik van Louis gewonnen en vandaag neem ik er een goed woordenboek bij. XTC is voor mij een afkorting, maar voor Louis een algemene term. In het woordenboek van hem stond niet de chemische uitleg, dus kwam het op het bord. Ondanks dat heb ik toch gewonnen. Het sneeuwt vandaag alweer en achter het huis en in de sloot hoopt de sneeuw zich op. Het is een echte winter, waaraan ik vaak aan mijn vader denk, die zei: "Gevaar is niet in de kmvergoeding verdisconteerd". In deze tijd, waarin geld boven aan het gedachtengoed lijkt te prijken, acht ik zijn wijsheid steeds meer.

sneeuw

Wat een prachtige mooie wereld!! Vooral de weilanden zijn smetteloos wit. Maagdelijk!! Zelden zo'n mooi sneeuw landschap gezien. De sneeuw is loodrecht uit de hemel gevallen en kleeft zodat iedere tak van boom en struik een witte deken van een paar centimeter draagt. Hoewel niet iedereen houdt hiervan. Koude pootjes en nattigheid. Wat zou ze denken?? Verdwijn ik er in?

Het is bijna één uur en tijd om me in het ziekenhuis te melden voor mijn infuus. Dit is de maand van de onderzoeken en ik ben heel benieuwd of de familie opstellingen en de accupuntuur ook wetenschappelijk laten zien dat ze goed werk doen. Ik heb nu 6 maal accupunctuur gehad en 3 maal een familieopstelling gedaan. Qua gevoel maakt het me sterker en vaker pijnvrij.