Alweer verleden tijd

Tijgertje is niet meer. Vrijdag hebben we haar in laten slapen. Bart hield haar vast. Op een vachtje gezeten kreeg ze een dodelijke hoeveelheid slaapmiddel in haar buik gespoten en sliep rustig voor goed in.

De dierenarts deed het goed door Bart van te voren de nodige informatie te verstrekken over de lijfelijke toestand van Tijger en een filosofie les over het verschil tussen mensen en dieren. Ze was uitgedroogd ondanks de grote hoeveelheid water die ze dronk. Pathologische dorst noemde de arts het. Dieren leven in het hier en nu en hebben niet de mogelijkheid keuzes te maken over kwaliteit van leven. De les was ook goed voor mij. Zo'n beslissing over leven en dood hakt er in en ondanks het feit dat ik wist dat het de beste keus was, stond ik er toch bij te bibberen en begon aan mezelf te twijfelen. We hebben haar in de stromende regen in de tuin begraven. Naast pantertje (ook een kat), de caviaars en de goudvissen, die inmiddels al wel verteerd zullen zijn. Een pot met planten werd een tijdelijk gedenkmaal en grafbeveiliging.

Vanmorgen ben ik onder de MRI geweest. In het nieuwste toestel van het West-Fries Gasthuis. Alleen mijn rug werd onderzocht en daarvoor moest er contrastvloeistof worden ingespoten. Het kostte vier keer prikken en de komst van de hoofdlaborant, die het lukte mijn aderen aan te prikken. Daarna bezocht ik het Laboratorium voor bloedafname. De laborante nam direct al een kleiner naaldje maar moest toch twee keer prikken. Ze vertelde dat de weerstand van mijn aderen waarschijnlijk te maken heeft met mijn lichamelijke conditie. (Ben inderdaad nog verkouden en heb kriebels in mijn luchtpijp. ) Een lichaam wil dan geen extra energie afgeven.

Ik vind het geen onmogelijk idee

Beter?

Raar is dat, dat je zegt dat je beter bent, wanneer je ziek bent geweest. Alsof je nooit goed was en dit bedoel ik nu in moralistische zin. Mensen zeggen ook: "Ik voel me niet goed." Niet vaak: "Ik voel me ziek" Nu ben ik daar ook dubbel in. Qua griep heb ik het over ziek zijn, maar wat de kanker betreft over mijn ziektebeleving, dus over mijn gevoel. Ik voel me niet ziek wat de kanker betreft. Ik ga uit van mijn energie en datgene wat vandaag is. Dan wordt het ziek zijn een achtergrond gegeven. Nu is dat met zo'n griep/verkoudheid ook moeilijk te doen. Ik bedoel naar de achtergrond te schuiven, want het dringt zich voordurend op in hoest, nies en traanaanvallen. Ben er nog niet helemaal.
De koorts is wel zo goed als verdwenen, maar mijn hoofd is nog vol.

Gezondheid

Mijn moeder gaat gelukkig beter. Gisteren was ik bij haar in het spectrum in Enschede. Ze had alweer belangstelling voor haar klein en achterkleinkinderen en dat is een goed teken.
Ze leek klein in dat grote ziekenhuisbed en gleed steeds van de grote stapel kussens naar beneden. Mam heeft zilverwitte haren, veel rimpeltjes, een vriendelijk gezicht, leeft haar eigen leven in een door haar geconstueerd bestaan. Ze leek zich niet bewust van al die drukte om haar heen. Ondanks haar verwardheid is ze een mooie vrouw. Door al die apparatuur die er op zo'n hartbewakingsunit staan werd de noodzaak van haar zijn in het ziekenhuis benadrukt. Het heeft iets angstaanjagends. Leven is een kwetsbaar iets. Er kan zo van het een op het andere moment iets dierbaars wegvallen.
Zelf ga ik ook weer beter. Mijn hoofd voelt minder gloeiend aan en is rustiger w.s. meld ik me morgen beter.

onverwacht

Mijn moeder is gisteravond opgenomen op de hartbewaking van het Spectrum in Enschede. Laat in de avond werd ik gebeld door mijn broer die een korte samenvatting gaf van het gebeuren en meteen vroeg hoe ik dacht over reanimatie. Het overviel me nogal. Ik dacht in eerste instantie dat ze in coma was, maar dat bleek niet het geval. Deze vraag wordt aan een ieder gesteld die een operatie moet ondergaan of met een ernstige bedreigende ziekte in een ziekenhuis wordt binnen gebracht. Ik had de laatste jaren van mijn Moeder begrepen dat ze ondanks haar kwalen en haar geestesgesteldheid genoot van het leven. Ze heeft zo haar manier om haar hoofd boven water te houden. Gisteravond was ze niet in staat de vraag te beantwoorden en voorlopig zeiden wij, de kinderen, ja tegen reanimatie. Vanmorgen heeft mijn zus haar bezocht en haar de vraag zelf gesteld en gelukkig antwoordde ze met ja. Graag zou ik haar nu even zien, maar mijn ogen en mijn neus gedragen zich nog steeds als watervallen. Het gezegde: "Een hoofd als een meloen", is van toepassing op mij. Een en al vochtigheid, daar kan ik niet mee naar Twente rijden. Vanwege de geweldige niesbuien zou ik wissers aan de binnenkant van de ramen nodig hebben. Gelukkig zijn de eerste berichten uit het ziekenhuis hoopgevend.
Ik sla deze pagina op onder de label dag met een randje. Dat is zo'n dag die je niet vergeet vanwege de hoge emotionele lading die het met zich meebrengt.

Tijgertje

De griep heeft toegeslagen of in ieder geval een stevige verkoudheid. Zowel boven als onder mijn ogen voel ik pijnlijke plekken die massief aanvoelen. In mijn ogen lijken kristallen te exploderen, waarna de tranen spontaan over mijn wangen vloeien en dit maal niet van vreugde. Ik heb me ziek gemeld. Het klinkt zo vreemd wanneer ik dat zeg, maar wel stoer. Gewoon vanwege een griep.
Ondertussen zie ik Tijgertje dus veel meer. De nieuwe seniorkorrels slaan goed aan. Ze eet er minder van en lijkt op gewicht te komen. Toch is ze warrig. Ze loopt af en toe wel een half uur door het huis te miauwen alsof ze de weg kwijt is en zit daarna in een hoekje levenloos voor zich uit te staren. Ook als ze moet plassen miauwt ze en dat doet ze steeds minder op de bak, maar op de kranten die ik een paar maal per dag moet verschonen. Ze springt steeds vaker mis als ze op de tafel of het aanrecht (verboden) wil. Door de foto's van Sophie en Fenna van de tafel te gooien heeft ze zich een plekje gecreëerd voor de stereotoren. Zou ze vroeger nooit gedaan hebben. Ze gooide nooit iets om.
Met de dierenarts heb ik voor de kerst afgesproken dat ik een keuze zou maken binnen niet al te lange tijd. Haar laten inslapen of alle behandelingen geven die nodig zijn om haar leven zo optimaal mogelijk te maken. Ik heb vanwege haar hoge leeftijd en de vele kwalen gekozen voor het inslapen, maar merk dat ik alle gelegenheden aan grijp om de daad op zich uit te stellen. Ik ben grenzen aan het verleggen en dat is niet in het belang van Tijgertje en niet van mezelf. Dus ga ik het nu telefonisch vastleggen. Volgende week vrijdag ga ik met haar naar de dierenkliniek om haar te laten inslapen. Louis gaat mee. Ik zie er best tegenop en zal haar missen. Ben ook erg benieuwd hoe Baggio hier op reageert.
Vrijdag 23 januari 9.45 uur Noorderdracht.

Wachten

Ik wacht op de servicemonteur die de verwarmingsketel gaat schoonmaken. Wanneer ik even een telefoontje had gepleegd had ik precies de tijd van z'n komst geweten. Nu moest ik vroeg mijn bed uit en heb de tijd om allerlei klusjes en andere zaken te bedenken. Vanmiddag komt ook de huishoudelijke hulp. De gordijnen gaan naar buiten de mist in voor een verfrissingsbad. Ouderwets. Van Bart heb ik vorige week een paar schilderijen terug gehad om te bewaren.
Ik geloof dat dit een goed moment is om de site te gaan gebruiken voor het doel waarmee het in het leven is geroepen. Zo heeft wachten zijn voordelen als je de tijd niet verspilt aan ergenissen.
Vorige week hoorde ik een litanie van klachten over een Caribisch land waar het volk erg ongedisciplineerd schijnt te leven en de helft van de tijd doorbrengt met wachten. Het was voor de mensen die daar te gast waren een bron van ergenis. Wij zijn het wachten verleerd. Het wordt ook klantvriendelijk genoemd wanneer een bedrijf de wachttijden verkort en de afspraken persoonlijk op tijd maakt. In het West-fries Gasthuis is er bij het lab een ingewikkelde procedure ontwikkeld met bonnetjes en videoschermen,waarop je kunt zien, wanneer je met het nummertje van je bonnetje naar welk loketje kunt. Ik vraag me altijd af hoe mensen die blind zijn daarmee uit de voeten kunnen of bejaarden die systemen niet meer zo snel snappen.
In de artsen wachtruimtes staat er zelfs op het scherm hoe lang het spreekuur uit loopt. Het is dus niet normaal dat je wachten als plezierig beschouwd, als een cadeautje dat je niet gehad zou hebben wanneer alles gewoon was doorgegaan. Even tijd om in te vullen met iets dat je zelf kiest, maar wel binnen handbereik moet zijn. Aan goede keuzes worden altijd grenzen gesteld. Eigenlijk is het meer hoofdbereik, want daar komt het in de meeste gevallen op neer beetje lezen, mijmeren over iets dat je ziet, uitrusten of rustig zaken voor jezelf op een rijtje zetten. Aandacht besteden aan jezelf. Worden dure weekenden voor op touw gezet.

De grote kerk

Afgelopen zaterdag was ik met Louis in de grote kerk van Breda. Geen mooie kerk in mijn ogen wel een indrukwekkende. De beeldenstorm heeft er met orkaankracht gewoed. Veel beelden zijn totaal gesneuveld of hebben hun gezicht verloren. Er liggen een aantal Oranjes begraven onder andere Anna van Buren de vrouw van en nu weet ik het even niet meer, was het nu Hendrik of Willem. Ik bedoel de man die meerder echtgenotes nodig had omdat zijn vechtpartijen zoveel geld kosten. Het was een zoon van Willem van Oranje. Bijzonder graf hebben ze. Gedeeltelijk beschadigd, maar nog steeds een kunstwerk. De knieen van de rechterdragers hebben angst aanjagende gezichten.Terwijl ik daar rondliep sprak ik de koster van de kerk en hij bleek erg in z'n sas met zijn baan, omdat de kerk vloerverwarming had. Lekker warm met deze kou. Het wekte mijn verwondering vanwege de grote hoeveelheid kerkgraven. Volgens hem waren ze er allemaal uit geweest, op foto gezet en keurig terug gelegd. Bizar dat je soms zo lang moet wachten om lekker warm te liggen.

In de kerk was een tijdelijke tentoonstelling van foto's over de kerk zelf en wel als toongevend voor het stadsbeeld van Breda. De grote kerk in de herfst, zomer, winter, lente, met carnaval, Kermis, sinterklaas, zonsopgang, ondergang, vanaf de gracht, vanuit een winkelstraat. Veel weerspiegelingbeelden b.v in een plas water of in de gracht. De foto die ik maakte vanuit de auto toen we aan kwamen rijden zou er ook niet misstaan hebben.

De tweede foto is nog een toegift Fenna Madeleine.

Zo druk met genieten

Zo'n mooi meisje Fenna. Ik zou de 5de al foto's plaatsen. Het kwam er gewoon niet van en nu moet ik weer snel zijn, want over een half uur word ik in het ziekenhuis verwacht voor mijn 3 wekelijks infuus. Afgelopen weekend was ik in Breda, prachtig in een winters kleed gestoken en genoeg tijd om Fenna te bezoeken en Douk want die werd 26 jaar. Het is zo wonderbaarlijk om je kinderen te zien opereren als ouders. Fantastisch, ondanks het feit dat hij het weekend ziek was bleef hij betrokken op Melanie en Fenna en stond ze met raad en daad terzijde. Er is tegenwoordig veel veranderd op het gebied van baby verzorging. Natuurlijk niet de elementaire regels dat is nog steeds rust, regelmaat, reinheid, licht, lucht en veel liefde. De 3 R's en de 3 L's. Nee kleine dingen bijvoorbeeld het navelbandje is afgeschaft. En het naveltje begon een klein beetje na te bloeden!Hoe ga je daar dan mee om. Ik gokte op een steriel gaasje. Maar Douk ging als een rechtgeaarde vader direct het internet op en vond een site met informatie over nabloedende naveltjes. Dat kon een week na het afvallen van het stompje nog gebeuren. Advies: oppassen dat de luier er niet overheen schuurt, deppen met alcohol en afdekken met een steriel gaasje. Dokter Spock is niet meer nodig. Informatie genoeg op het internet.

Ik heb het nieuwe gezinnetje twee maal bezocht en Fenna twee maal de fles mogen geven. De tijd gaat hard ik moet gaan.

Het is alweer 4 januari

De kerstspullen zitten alweer in de dozen op de zolder. Voorgaande jaren had ik dan een gevoel van leegte. De huiskamer leek dan een stuk groter en saaier. Vandaag niet want ik ben nog vol van mijn nieuwe aanwinst. Fenna Madeleine. Zelf heb ik ook foto's gemaakt en die ga ik morgen op de blog zetten, tenminste eentje er van, want dan weten jullie waar ik dat kaboutermensje vandaan heb.
Verder gaat het gewone leven ook weer z'n gang. Straks ga ik met Louis cadeau's halen voor jarigen en daarna hem helpen de kerstsfeer om te buigen. Het cabaretprogramma wacht om op de richel te worden gezet en donderdag is de volgende ontmoetingsdag voor de eerste verhuizers naar Zuidland en wat is nodig om het waar over te hebben. Het klinkt net zo cryptisch als het is. Naar mate ik ouder word, weet ik steeds minder waar ouderen zich druk over maken. Ze zijn zo verschillend doordat ze geworden zijn wie ze zijn of misschien altijd al waren maar nu waarachtiger. Mijn vak is mede zo mooi doordat de vragen die ik mezelf stel in mijn werkomgeving meegroeien en de antwoorden nooit éénduidig zijn. Toen ik op 36 jarige leeftijd aan de HBO begon, zeiden een aantal mensen, dat ik wel gek leek. Ik had immers al een goede opleiding. Mijn doel met deze opleiding lag in de verre toekomst. Ik wist dat als ik ooit mijn diploma zou halen ik er jarenlang plezier van zou hebben, want ik voorvoelde dat ik tot 65 zou moeten werken. De pensioengrens is inderdaad opgetrokken, maar ik heb veel meer gewonnen met mijn diploma. Een boeiende werkkring, meer salaris, aanzien (is echt niet onbelangrijk), een onophoudelijke leerschool, iedere dag vol verrassingen, eigen creativiteit die ik mag in brengen. Eigenlijk een kleine zelfstandige in een grote organisatie een ZZPer. Zelfstandige Zonder Personeel. Ja, natuurlijk kom ik ook zaken tegen die niet gemakkelijk zijn, niet voor de hand liggen, de trage vragen van het bestaan, die tijd nodig hebben en veel begrip, maar daar gaat het volgens mij in het leven om. De rest is veelal tijdsgeest. En in het diepst van ons hart lijken we veel op elkaar.

Zo onbeschrijvelijk mooi!!

Een enthousiaste vader, die honderduit vertelde over zijn jongste ervaringen, een vermoeide maar trotse moeder en een heel klein kaboutermeisje met zwarte krullende haartjes, donkere pientere oogjes, naar verhouding grote handjes en druk op zoek naar de juiste vinger, duim, plek op de hand of een combinatie daarvan, om te sabbelen. Ze draaide haar hoofdje al in de richting van mijn stem en maakte al twee kleine geluidjes op mijn arm. We hadden dus ons eerste gesprek. Zoals het er nu naar uit ziet mogen ze morgen naar huis. Vanmiddag had Fenna de 37 graden bereikt.
Ben nu de hele dag al emotioneel incontinent, want af en toe biggelen de tranen spontaan over mijn wangen, zo'n warm hart heb ik.

Oma

Hier is ze Fenna. Een mooie baby. Fenna Madeleine. Het is een zware bevalling geweest. Ze blijft met haar moeder in ieder geval tot morgen in het ziekenhuis. Vanmiddag ga ik even kijken.

Wat een heldere oogjes heeft ze.

Geboren

Hoera Hoera!!!!! Fenna Madeleine is geboren om 19.00 uur weegt 7 pond en Moeder en kind maken het goed. Blijven wel een nachtje over in het ziekenhuis. Dus is mijn oudste zoon naar Breda getogen om zijn broer thuis op te vangen. Geweldig!!!!!!
Ga morgen kijken en wellicht zit er dan een fotootje in.

Wachten duurt lang

Er is al een smsje binnen gekomen met de mededeling dat de vliezen zijn gebroken. Heb een gesprek met Douk gemist en direct Bart gebeld. Nee nog geen baby. Het schijnt langer te gaan duren dan Douk verwachtte en Bart had de indruk dat hij erg bezorgd was om Melanie en onder de indruk. Ik wilde net de bonte was op gaan hangen, maar was mijn mobiel vergeten. Neem hem nu overal mee naar toe of is een mobiel een haar. Vind ik ook wel klinken. Ik neem nu dus overal haar mee naar toe. We, mijn mobiel en ik wachten.

2009

Even voorstellen: Louis 55 jaar vader van 2 dochters en mijn vriend. We zijn samen aan dit nieuwe jaar begonnen op de gebruikelijke wijze met een zoen en een glas champagne.

Ben zo blij met hem. Heerlijke man.

Het jaar is ook vanmorgen goed begonnen. Douk heeft al gebeld, het hartfilmpje van het kindje is goed en morgen worden ze in het ziekenhuis verwacht. Nog even en ik ben voor de tweede maal Oma. Het is erg spannend.