Maandag

De eerste dag van de week en vanmorgen al naar Pilatus geweest om mijn goede voornemens te bekrachtigen. Afgelopen vrijdag was ik bij de orthopeed. Een krachtige heldere jongeman, die mijn verhaal aanhoorde en graag een röntgenfoto van mijn dijbeen wilde om hem te kunnen vergelijken met vroegere. De laborante in de röntgenkamer merkte op dat ze mij maar weinig aanwijzingen hoefde te geven. Helaas, ben een ervarings-deskundige. De orthopeed vergeleek, raadpleegde nog even zijn collega en kwam tot de conclusie dat er weinig kans is op een spontane breuk. Tja, bij vallen breekt het been eerder als de andere en springen is ook niet zo'n goed idee, maar spontaan breken bij het lopen en/of beweging achtte hij de kans klein. Hij ging nog wel even in op mijn angst voor een operatie en vertelde dat wetenschappelijk, dus met statistieken niet is aangetoond dat een operatie leidt tot eerder verval van de ziekte, dus tot een slechtere prognose. Ja, waarschijnlijk is mijn angst voor het roeren in de tumor en de daardoor vluchtende kleine celletjes ongegrond, maar ik ben toch blij dat het voorlopig niet doorgaat en probeer mijn spieren weer te versterken. Een beetje afvallen kan ook geen kwaad, drukt tenslotte allemaal op dat bot.

We gaan er weer voor. Ondanks mijn ongerustheid, vind ik het achteraf wel prettig dat de laborant van de CT-scan aan de bel getrokken heeft. Het geeft mij het gevoel dat het oplettende professionels zijn in het ziekenhuis.

In dit jaar staan nog heel wat feestjes op stapel. Mijn zoon Bart gaat trouwen met Anne in augustus, mijn zus Karla wordt 50 jaar, Ad en Margo vrienden samen 100 en dan nog de gewone verjaardagen. Heel langzamerhand komen we ook weer in de stemming om over vakanties na te denken. Waar gaan we wanneer naar toe?

De foto is gemaakt tijdens een fietstocht vorig jaar in Wijdenes. Voor mij heeft deze winter lang genoeg geduurd. Ik verlang naar beweging en buitenlucht.