Hoe zeg je dat je kanker hebt?

Het is me vreemd te moede dat ik bij mezelf moet constateren, dat ik ook aan algemene taboes lijd. Denk er al sinds 30 november over na of ik hier zal schrijven dat ik kanker heb, terwijl het een onlosmakelijk deel van mijn leven is. Er gaat geen dag voorbij of ik word geconfronteerd met mijn zijn en de herinneringen die daar aankleven. Ik hang een label aan deze verhalen zodat degene die ze niet wil lezen, het niet hoeft. Ze vallen onder de noemer heelheid. Gezond kan ik niet meer worden, maar we streven iedere dag naar een gevoel van heelheid, mens zijn. Tja het hoge woord moet er toch een keer uit. Ik heb borstkanker met botmetastasen. Ben 100% afgekeurd en krijg een IFA uitkering. Het UWV kan geen duurzaamheid garanderen en mijn belastbaarheid is beperkt. Gelukkig mag ik nog werken voor zo ver ik het kan en krijg daar gewoon voor betaald. Gaat het iets minder en kan ik mijn uren niet maken, dan krijg ik meer uitkering. Voor alle partijen, de werkgever en mij, een prima regeling.
Deze week kan ik niet zo goed met mezelf uit de voeten. Had afgelopen weekend pijn in de liesstreek met instappen in de auto. De pijn leek op hefboompijn. Gisteren mocht ik bij de oncoloog de botscan zien en zag op die plaats geen afwijkingen in de botstructuur. Gelukkig! Toch doet mijn been zeer, misschien is het overbelasting, doordat ik onbewust het andere been ontzie. Doe dit weekend kalm aan, wellicht gaat het dan beter. Misschien heb ik vanmorgen tijdens Pilatus iets verrekt. Ik doe aan fitness en Pilatus om mijn spieren in conditie te houden. Zij ondersteunen de botten immers. Eigenlijk komt mijn ziek zijn in veel delen van mijn leven aan de orde. Ik schilder bijvoorbeeld en kies mijn onderwerpen uit mijn dagelijks leven, waar mijn ziek zijn onderdeel van is. Kanker is er altijd. Gaat met je mee naar bed en op vakantie. Je bent nooit eens zonder.
Daarom probeer ik meer te zijn dan de ziekte. Ik wil leven. Ik wil niet ontkennen dat ik er aan lijd, maar het heeft ook z'n tegendeel. Als je er van uit gaat dat kanker negatief is en de eindigheid in kaart brengt , is het tegendeel positief. Het NU is zo groot geworden en klein tergelijkertijd. En dit laatste weet ik niet uit te leggen. Het heeft met relativeren te maken, dankbaarheid, schoonheid en nog veel meer. Met de rijkdom van het leven. Voor mij onder andere dat ik de liefde opnieuw mag leren kennen.